Onu Her Varlık Sevdi
Onu neler sevmedi, kimler sevmedi ki…
Onu her şey sevdi, her varlık sevdi.
İşte onu sevenlerin bazıları:
Bulutlar sevdi onu, güneşten koruyarak…
Ağaçlar sevdi onu, toprağı yarıp yerinden çıkarak…
Kurtlar sevdi onu, çobanlara rehber olarak…
Güvercinler sevdi onu, önünde yuva yaparak
Örümcekler sevdi onu, huzurunda ağ örerek…
Keçiler sevdi onu, sütsüz halde iken süt vererek…
Develer sevdi onu, görünce önünde çökerek…
Azgın boğalar sevdi onu, karşısında boyun bükerek…
Geyikler sevdi onu, verdiği sözde durarak…
Dağlar sevdi onu, heyecanından titreyip sallanarak…
Taşlar sevdi onu, avucuna girince “Allah Allah!” diyerek.
Toprak sevdi onu, ayağını vurunca bağrından su fışkırtarak…
Kuyular sevdi onu, kupkuru iken sularla çağlayarak…
Aylar sevdi onu, bir işareti ile iki parçaya ayrılarak…
Güneşler sevdi onu, batmasını geciktirerek…
Melekler de sevdi onu, savaşlarda yardım ederek…
Cinler sevdi onu, sesini duyunca hayran kalarak…
İnsanlar sevdi onu, sesini duyunca hayran kalarak…
Bebekler sevdi onu, can atarak, canlar vererek…
Ama asıl onu Rabbi seviyordu, ona “Habibim” dedi en çok sevdiğini ifade ederek…
Peygamberimizi sevmek, imandır, ibadettir, Cennettir, huzurdur, mutluluktur.
Peygamberimizi sevmek hepimiz için en üstün sevinç ve neşedir, heyecandır ve güzelliktir.
O olmasaydı, ne biz olurduk, ne dünya ve de evren.
Gerçek mü’min olmak onu sevmekten geçiyor. Allah’ı sevmenin ölçüsü de onun izinden yürümekten geçiyor.
Ne mutlu size, ne mutlu bize ki, o bize sevgiyi, sevmeyi ve sevilmeyi öğretti.
Ve onu, canımızdan çok seviyoruz, sevmeliyiz.
Mehmet Paksu

Din eğitimi, gücünü dış unsurlardan değil, bizzat kendi mahiyetinden ve niteliklerinden almalıdır. Böylesi bir güce sahip olma düzeyi yükseldikçe din eğitiminin çekicilik niteliği artacaktır. Kendi mahiyeti ve nitelikleriyle çekici hâle gelmeyi gerçekleştirdiği oranda din eğitimi etkin ve verimli olacak; talep edilir konuma gelecektir. Öğreneni/öğrenciyi güdüleyici dış unsurlar, ilk etapta harekete geçirici rol oynayabilirler; ama öğrenenin ilgisini sürekli çekme imkanı sağlayamazlar. Din eğitimi etkinliğinin bizzat kendi çekiciliği ise, öğrenenin ilgisini sürekli canlı tutacak güce sahiptir. (daha fazla…)

Yüce Kitabımız Kur’an-ı Kerim’de “Allah, sizi güçsüz olarak yaratan, sonra güçsüzlüğün ardından bir güç veren, sonra gücün ardından bir güçsüzlük ve yaşlılık verendir.” (Rum, 54) ayet-i kerimesiyle çocukluktan yaşlılığa insan hayatının merhalelerine işaret edilerek, güçsüzlük ve yaşlılığın kaçınılmaz bir süreç olduğu belirtilmiştir. Şüphesiz hayatın böyle farklı merhalelerden oluşmasında pek çok hikmetler vardır. Hayatın son evresi olan ve Kur’an’ın “erzeli’l-umur” (ömrün en zor/en güç çağı) (Nahl, 70) adını verdiği yaşlılık dönemi, fiziki olarak güçsüzlük dönemi olsa da, ömür boyu elde edilen bilgi ve tecrübelerin ışığında bir muhasebe ve olgunluk dönemi olması bakımından önemli bir evredir. (daha fazla…)